WITTE BALLONNEN

“Voor de volgers die iemand hebben verloren op MH17, weet dat ik met jullie meeleef.”, Tweet Jelle Corstius. “Dank je”, reageert Ineke. “Sterkte”, tweet Jelle. Ineke heeft geen familie, vrienden of kennissen aan boord van MH17. Ineke is twittergeil. Ineke retweet Floortje Dessing en Babette van Veen. Ik erger me aan alle Inekes. 


Het nieuws bleef eerst zo ver van mijn bed. Een bericht. Dat er mogelijk een vliegtuig neer zou zijn gestort. Net zoals altijd: ergens ver hier vandaan. Maar toen sijpelde de feiten binnen: opgestegen vanaf Schiphol. Tweehonderdachtennegentig passagiers. Vijftig Nederlanders aan boord. Nee, tachtig Nederlanders aan boord. Nee, honderdvierennegentig Nederlanders aan boord. Opa’s, oma’s, moeders, vaders, vrienden, vriendinnen. Kinderen aan boord. Een vloedgolf hartverscheurende getallen.


Gezichten
Waar de media probeerden emotie te vatten. Waar op social media de meest vreselijk beelden opdoken. Toen iedereen wel iemand kende die iemand kende. Toen er gezichten hoorden bij de stokken met witte vlaggen. Bij de knuffelapen, t-shirts en koffers. Vanaf het eerste moment hield ik me afzijdig. Terwijl je van een journalist (een tekstschrijver), iemand die zich beter uitdrukt op papier dan ‘in het echt’, misschien anders zou verwachten.


Kruisje
Met een knoop in mijn maag las ik over verliefde stelletjes, enthousiaste kinderen en liefhebbende ouders. Zoons en dochters die op vakantie gingen. We kregen inkijkjes in het leven van onbekenden die er niet meer waren. Ik klikte foto’s van lachende mensen zonder toekomst weg. Nieuwsberichten over oorlog. Over handelsbelangen. Een wapenfabrikant aan de Zuidas. Boodschappen over een feestende Poetin, over zwarte dozen: allemaal konden ze een kruisje rechtsboven krijgen.


Lintje
Ik heb geen statusupdate op Facebook geplaatst. Geen emotionele teksten bij foto’s van slachtoffers geliked. Geen tweets geretweet. Mijn bedrijfspagina niet op zwart gezet. Geen lintje als profielfoto genomen. Mijn tien minuten stilte niet aangekondigd. Niemand mijn condoleances aangeboden.


Witte ballonnen
Mijn social media-stilte een gebrek aan respect? Nooit. Het doet me fysiek pijn aan de achtergeblevene te denken. Mijn bloed kookt als ik ‘neergestort’, in plaats van ‘neergeschoten’ lees. Ik krijg kippenvel als ik de honderden lijkwagens zie. Word misselijk van de ironie, wanneer er witte ballonnen worden opgelaten. Naar boven, waar mensen naar beneden vielen.

 

Een ver-van-mijn-bed-show kwam iets dichterbij. Maar zoals Youp van ’t Hek schreef: op mijn reacties, mijn verdriet en boosheid, zit een gebroken familie niet te wachten. Waarom toch dit stuk? Ik voel me machteloos en zinloos. En druk me beter uit op papier dan in het echt. Wat ik hierna doe? Oogkleppen op en overgaan tot de orde van de dag. Met soms een steek van wereldverdriet.