BAD SIGN

Herken je het fenomeen ‘hij snapt niet wat ik zeg, dus ik ga maar harder schreeuwen’? Nederlanders met bierbuik, verbrand hoofd, een broodje kroket in de ene en een haring met uitjes in de andere hand: ze denken dat als ze HEEL HARD ‘WAAR IS HET STATION???’ ROEPEN, de Taiwanees uit het dorpje Pai ze dan wél begrijpt.

 

Op papier vergelijk ik dit natuurverschijnsel met Het Uitroepteken. Als ik een uitroepteken zie, is dat een bad sign (met puntje eronder). Ik weet dat de boodschapper zichzelf probeert te overschreeuwen. Hij wil me overtuigen van zijn gelijk, zijn product of van zijn grootsheid. Niet door goede inhoud te bieden, me rustig te vertellen wat zijn kwaliteiten zijn of wat zijn bedoeling is, maar door uitroeptekens te plaatsen.

 

Een uitroepteken zou kracht moeten weergeven, maar toont eigenlijk zwakte. Uitroeptekens staan voor wanhoop. Er is nog nooit een uitroepteken neergepend, die de boodschap krachtiger maakte. Shift indrukken en hameren maar. Het uitroepteken is als een babyboomer met midlifecrisis en toupet, die heel hard YOLO! roept.

 

Op whatsapp, in je ´die-hard-drinking-vriendengroep´, mag je zo veel uitroeptekens gebruiken als je belieft: ‘OMFG ROFL I <3 !!!’. Maar het uitroepteken hoort ook bij de klassenouder die de jaarlijkse wijkbarbecue organiseert en schrijft dat het ‘echt heel erg gezellig!!’ gaat worden. Of bij de bakker-turned-social-media-expert, die denkt dat elke reclamezin met een uitroepteken hoort te eindigen, want dit was nog nooit zo voordelig!!!!!!!!!!

 

Let wel. Ik ben ook geen interpunctie-engel. Soms plaats ik een komma voor ‘en’. Of begin ik een zin met ‘Maar’. Maar een uitroepteken dat niet volgt na een noodoproep, nadruk of uitroep is gewoon overenthousiast. Laat de lezer van jouw tekst zélf beslissen of hij opgewonden wordt en er een uitroepteken van krijgt.